Mijn favoriete blogs van 2019

Dit is het laatste blog van 2019. Ik ga even op vakantie. Met de boot naar Finland. Inspiratie opdoen, even helemaal niets moeten. Daar verheug ik me op. Het afgelopen jaar hebben mijn collega en ik 37 blogs geschreven. Blogs over verschillende onderwerpen, met LEREN en ONTWIKKELEN als centraal thema. Steeds weer vanuit een ander perspectief benaderd.

Belangstelling voor leren en ontwikkelen
De belangstelling voor leren en ontwikkelen neemt toe. Het staat steeds vaker en hoger op agenda’s van organisaties. Daar waar vroeger ‘op cursus gaan’, en dat is nog niet zo heel lang geleden, als een extraatje werd beschouwd, is leren, in welke vorm dan ook, een must geworden voor bijna iedereen die werkt. Mensen raken meer en meer overtuigd van de nut en de noodzaak.

Grens aan leren
Maar er zijn ook grenzen aan leren. En leren is niet altijd leuk. Je kunt immers hard vallen. Ik vergelijk het met leren fietsen. Iedereen is tijdens het leren fietsen wel eens gevallen. Toch kunnen de meesten van ons fietsen.

Belemmeringen
Er zijn doelgroepen die niet overtuigd zijn van een leven lang ontwikkelen. Zij nemen niet deel aan scholing. Zij zijn niet bezig met loopbaanontwikkeling en hebben geen beeld van hun nabije toekomst. Zij besluiten zich pas te scholen als er zicht is op ander werk. Voor een leven lang ontwikkelen is tijd en geld nodig. Daarnaast spelen persoonlijke omstandigheden van mensen een rol.

Lijstjes
Deze periode van het jaar is traditiegetrouw de periode van de lijstjes. Welke van onze blogs zijn je bijgebleven? Zijn er blogs die het waard zijn nog een keer te lezen? Mijn persoonlijke top 3:

Hoe ziet jouw top drie eruit? Ik ben benieuw naar jouw lijstje. Leuk als je reageert.

Bloggen
Dit is het laatste blog van dit jaar. Mijn collega Wendy Vegter en ik schreven met veel plezier. Soms is het zwoegen, maar iedere donderdagochtend wanneer ik op ‘publiceer’ klik, krijg ik een voldaan en energiek gevoel. Missie weer volbracht voor deze week.

Doelstelling 2020
Bloggen is voor mij een manier om de passie voor mijn vak te delen. Verhalen vertellen over mensen die bezig zijn met leren en ontwikkelen. Heb je een mooi verhaal? Dan kom ik graag met je in contact. Mijn streven voor volgend jaar is nog meer mensen bereiken en aan het woord laten over leren en ontwikkelen. Graag tot volgend jaar.

Voor nu wensen Wendy en ik je Fijne Kerstdagen en alle goeds voor 2020!

Geschreven door Miriam Trommelen, Apeldoorn 19 december 2019. Het eerste blog van 2020 verschijnt op 9 januari.

Nooit meer (kerst)stress

Houd jij ook zo van deze periode van het jaar? De donkere dagen voor kerst. De gezelligheid, de warmte, samen knus thuis rondom een grote kerstboom, het hele huis dat naar appeltaart ruikt, kaarsjes aan, een mooi boek en een stapel kranten. Toch kunnen veel mensen niet genieten van deze periode. Zij ervaren stress. In dit blog lees je hoe je voor eens en voor altijd van je (kerst)stress af komt.

Opgejaagd
Uit onderzoek blijkt dat steeds meer mensen niet alleen werkstress ervaren, maar zich ook in hun privéleven opgejaagd voelen. Zeker in deze weken voor kerst. Als zij zich realiseren wat ze allemaal nog voor kerst moeten doen, voelen zij zich rusteloos en gespannen.

Moeten
Hoe is dat bij jou? Kijk je uit naar kerst, of denk je vooral aan wat allemaal nog moet? De nodige kerstborrels, helpen op school bij kerstontbijt, kerstviering en de jaarafsluiting, kerstcadeautjes kopen, huis opruimen en versieren, buitenverlichting in orde maken, kerstdiner samenstellen, boodschappen doen, nóg meer boodschappen doen en ga zo maar door.

Balans werk en privé
We hebben het vaak over de balans tussen werk- en privéleven. Die moet vooral in balans blijven zodat we genoeg tijd hebben voor ons privéleven. Maar ja, als ons privéleven net zo jachtig is als ons werkleven, of als privé- en werkleven door elkaar lopen, raakt de balans zoek. Dan is het interessant om te zoeken naar een ander evenwicht. De balans tussen alle taken en verplichtingen aan de ene kant en aan de andere kant de zorg en aandacht voor jezelf.

Spitsuur
Op sommige momenten, in sommige jaren in je leven is het nu eenmaal spitsuur. Daar doe je niets tegen. Maar juist als het spitsuur is in je leven, heb je zorg en aandacht voor jezelf hard nodig. Anders houd je het niet vol. En waarschijnlijk weet je dit ook wel want; we leven niet om te werken, maar we werken om te leven. Dan moet er echter wel genoeg tijd overblijven om te leven. Juist in deze mooie decemberperiode.

Bewust
Vind je, als je heel eerlijk bent, dat er balans is tussen alle verplichte taken en de zorg voor jezelf? Is je antwoord op deze vraag ‘Nee!’? Misschien is dit een bewuste keuze? Het is even spitsuur in je privéleven. Je bent bijvoorbeeld net vader of moeder geworden en lijdt aan chronisch slaapgebrek door gebroken nachten. Of je bent met een pittige opleiding begonnen. Daar gaat komend jaar, alle tijd in zitten.

Onbewust
Het kan ook zijn dat, zonder dat je jezelf er bewust van bent, je structureel te weinig zorg aan jezelf besteedt. Je luistert niet goed naar een diep verlangen in jezelf naar meer rust en ontspanning. Je luistert niet naar je lichaam om het rustiger aan te doen. Uiteindelijk zal je effectiviteit hierdoor afnemen omdat je niet goed voor jezelf hebt gezorgd.

Houtzager
Managementgoeroe Stephen Covey beschrijft deze situatie met een prachtige metafoor. Een man is bomen aan het zagen in het bos. Het kost hem steeds meer moeite, omdat zijn zaag bot is geworden. Op de vraag of hij er niet goed aan zou doen om even de tijd te nemen om zijn zaag te scherpen, antwoordt de houtzager geïrriteerd: ‘Zie je niet dat ik druk bezig ben met het omzagen van deze bomen? Ik heb daar helemaal geen tijd voor!’

Moraal van dit verhaal
Om je (werk-)taken langdurig te kunnen volhouden en ook te genieten van je privéleven is het raadzaam om iedere dag tijd voor jezelf te reserveren. Al is het maar dertig minuten per dag. Neem iedere dag (minimaal) 30 minuten privétijd voor jezelf. Dat is jouw tijd en daar mag niemand anders aankomen. Maak bijvoorbeeld iedere dag een wandeling. Je krijgt beweging, ideeën, ontspanning. Wat wil je nog meer?

 

Geschreven door Miriam Trommelen, Apeldoorn, 12 december 2019

 

Meer tijd voor jezelf? Kijk eens bij ons aanbod

9 Factoren voor een succesvolle conferentie

Heb je dat ook weleens dat je met veel plezier terugdenkt aan een geslaagde training of bijeenkomst? Het absolute hoogtepunt van de afgelopen week was voor mij de Conferentie Leven Lang Ontwikkelen in Utrecht. Ik was daar niet alleen als deelneemster, maar ook als spreker. Waarom was dit event (voor mij) en voor nog veel meer anderen geslaagd? Nog even nagenieten aan de hand van negen succesfactoren voor een geslaagde conferentie.

Factor 1: Het doel van de conferentie
Wat is het doel van de conferentie? Waarom organiseer je het? Wat moet het resultaat zijn? Je wilt als organisatie dat deelnemers na afloop tevreden naar huis gaan. De conferentie was georganiseerd door de Sociaal Economische Raad en van belang voor iedereen die op wat voor manier dan ook werkt aan Leven Lang Ontwikkelen. Dit thema is in 2020 topprioriteiten voor werkend Nederland. De conferentie was een manier om leven lang ontwikkelen nog meer voor de bril te krijgen.

Factor 2: Content met de content
Als deelneemster vond ik prettig om met gelijkgestemde mensen verbonden te zijn. Dat maak communicatie een stuk makkelijker. Mensen herkenden mij als spreekster, spraken mij aan en wilden graag nog eens nader van gedachten wisselen. Daarnaast volgde ik interessante presentaties. Zo volgde ik van TNO de bijeenkomst over lerende organisaties en van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid de presentatie over Hoe bereik je de wensen op de werkvloer?

Factor 3: Neem de tijd
Zorg er voor dat je op tijd begint met het organiseren van het event. Daar was zeker bij de organisatie sprake van. Maar ook als spreker ben ik ruim op tijd begonnen met het voorbereiden van mijn deelsessie. Ik was trouwens ook op tijd bij de locatie. Ondanks ruim 600 km (!) file was ik ruim voor aanvang aanwezig. Dan kun je je installeren en de locatie op je laten inwerken.

Factor 4: Geen hippe locatie om de hippe locatie
Zorg voor een goede locatie. Wat is een goede locatie? Daarover verschillen de meningen. Deze locatie De Fabrique in Utrecht was geen gelikt, dertien in een dozijn conferentieoord, maar een honderd jaar oude voormalige mengvoederfabriek. Een prachtige industriële locatie. Mijn sessie gaf ik in een iglo. In een wát? Een grote opblaasiglo die in een grote fabriekshal stond. Die iglo zorgde voor een bijzonder sfeer. Ik denk dat dit de bijzonderste locatie is waar ik ooit een sessie heb gegeven.

Factor 5: Houd het leuk!
Er waren niet alleen saaie hoorcolleges, maar sessies met verschillende kennisactiverende werkvormen en leuke interessante sprekers. Zo maak je snel contact met mede-congresleden. Natuurlijk is het ook fijn om zelf een sessie te verzorgen. Mijn sessie was meteen de eerste ronde. Daar had ik de hele dag profijt van. Zo kon ik de hele dag in gesprek met deelnemers spreken die mijn sessie hadden gevolgd.

Factor 6: Vlekkeloze organisatie en communicatie
Dienstbaarheid is misschien een beetje een ouderwets woord. Toch is dat precies wat de mensen van de techniek en de catering waren. Zij waren behulpzaam en aardig. Veel dank daarvoor. Natuurlijk was daar ook de geweldige organisatie achter de schermen, die ervoor zorgde dat alles op rolletjes liep. Er zullen best dingen zijn die beter of anders hadden moeten gaan, maar als doorsnee deelnemers merkte je daar niets van.

Factor 7: Kijk naar de toekomst
Kijk naar de toekomst met betrokken experts: Zo gaf filosoof Lammert Kamphuis zijn visie op ontwikkelen aan de hand van het Ikigai-model. Volgens de Japanse traditie is Ikigai de rede van jouw bestaan. En interviewde Mariëtte Hamer (voorzitter SER) sleutelfiguren op het gebied van Leven Lang Ontwikkelen over hun visie op de toekomst. De minister van onderwijs sloot de conferentie af.

Factor 8: Als de kroket maar goed is
De catering en de koffie waren dik in orde. Geen lange rijen voor het lunchbuffet, dat bestond uit luxe broodjes, lekkere salades, heerlijke smoothies. Voor iedereen wat wils en meer dan genoeg. Maar (gelukkig) geen kroketten.

Factor 9: Netwerken
Natuurlijk is het congres helemaal geslaagd als je nieuwe mensen ontmoet, afspraken maakt en inhoudelijke kennis mee naar huis neemt. Dat is niet alleen een kwestie van halen. Dat is volgens mij vooral een kwestie van brengen, van doen. Ik schreef er al eerder over. Als je deelt (brengen) wat jou drijft, merk je dat je verder komt (halen). Het Ikigai-model kun je na deze conferentie weer een stuk verder invullen.

Geschreven door Miriam Trommelen, Apeldoorn, 5 december 2019

Informatiebijeenkomst lerend netwerk
Heb je interesse in het opzetten/volgen van een lerend netwerk? Wil je meer informatie over hoe je dat aanpakt? Kom dan op donderdag 23 januari 2020 van 15.00 – 16.30 uur naar onze informatiebijeenkomst over lerende netwerken. Op onze locatie in Apeldoorn. Na onze bijeenkomst kun je direct zelf aan de slag in jouw organisatie. De bijeenkomst is gratis, graag even aanmelden.

In 4 stappen naar succesvol leren

Deze week ligt mijn focus nog meer dan anders op leren. Dat komt door de voorbereidingen voor de Conferentie Een leven lang ontwikkelen. Ik verzorg de deelsessie ‘Wat kan ik (van) je leren? Samenwerkend leren in een netwerk.’ Een praktische sessie waarin ik aan de hand van mijn ervaringen vertel waar je aan moet denken bij het opzetten van een lerend netwerk en wat je er aan hebt.

Vraag van vandaag
De afgelopen dagen stel ik mijzelf de vraag: ‘Wat heb ik vandaag geleerd?’ En het eerste waar ik nu aan denk is hoe je moet reageren als je een wolf tegenkomt in het bos. Sinds kort huist er een roedel wolven op de Veluwe. Je moet je groot maken en laten zien dat je niet bang bent. Deze informatie hoorde ik op NPO Radio 1 toen ik in de auto terug naar huis reed.

Kroondomein Het Loo
Is dit handige informatie? Dat is maar hoe je het bekijkt. Aangezien ik regelmatig door het bos over de Veluwe hardloop kan dit van pas komen. Volgens mij is de kans klein dat ik wolven tegenkom. Zwijnen, herten en een enkele vos zie ik regelmatig. Maar nu het Kroondomein Het Loo gesloten is voor publiek, is dat een stuk minder. Hopelijk overleven mijn trouwe toeschouwers de sluiting. De kroondomeinen gaan net voor kerst gelukkig weer open.

Wat is het laatste dat jij hebt geleerd (werk gerelateerd)? Ben je ook bewust bezig met leren en zou je iedere dag wel willen leren? Dat kan heel eenvoudig, volgens onderstaande stappen:


Stap 1 Bepaal je focus

Richt je aandacht op datgene wat jij interessant vindt. Wil je meer kennis-activerende werkvormen in je lessen brengen of wil je toch meer weten over werken in zelfsturende teams? Of ben je nieuwsgierig naar groepsdynamiek. Het kan allemaal. Of heb je geen voorkeur? Je hebt ‘gewoon’ een drang om nieuwe kennis op te doen en toe te passen. Los van je functie.


Stap 2 Bepaal je inspiratiebronnen

Kies vervolgens jouw inspiratiebronnen. Ben jij iemand die graag blogs leest, of ontvang je wekelijks interessante nieuwsbrieven of ben je geabonneerd op boeiende playlists van YouTube? Of heel ‘ouderwets’ je leest een boek over jouw onderwerp. Misschien luister je graag naar podcasts? Ik vind dat zelf een geweldige manier om inspiratie op te doen. De vraag is hoe houd je die informatie vast? Want leren is iets anders dan horen. Je wilt je nieuwe kennis graag in de praktijk toepassen.


Stap 3 Noteer jouw ideeën

Stel, je bent geïnspireerd geraakt, bijvoorbeeld door een podcast en komt tot een briljante gedachte die je wilt toepassen op je werk. Vertrouw je idee toe aan het papier. Als je dat niet doet is de kans groot dat je het idee vergeet. Het liefst in een speciaal daarvoor bestemd notitieboek. Of in een map in je computer.


Stap 4 Formeer een online ideeën en/of leergroep

Nu zullen niet alle ideeën die je hebt genoteerd geschikt zijn om direct toe te passen op je werk. Maar er zullen vast een aantal gedachten wel geschikt zijn om verder uit te werken. Daar ga je mee aan de slag.
Gooi overigens de andere ideeën niet weg. Die ideeën hebben het in jouw ogen nu niet gehaald, maar wanneer de tijden en omstandigheden veranderen kunnen ze weleens heel waardevol zijn.

Formeer met ongeveer zes tot acht mensen in je organisatie een online ideeën en/of leergroep. Bedenk vooraf goed met welke collega’s je dit zou willen doen. Nodig ze uit en vertel over je plannen. Maak samen afspraken. Een praktische afspraak is bijvoorbeeld dat als één van de leden ideeën voor een leervraag of probleem nodig heeft, hij aan elk van de ander leden van de groep een e-mail stuurt. De harde afspraak is dat ieder lid binnen één dag reageert. Behalve als leden op vakantie of ziek zijn. Zo Verbind jouw nieuwe ideeën met je werk.


Stok achter de deur

Je collega’s werken als de bekende stok achter de deur. En dat werkt! Het leuke is dat het delen je dwingt om je gedachten, ideeën of leervraag goed te verwoorden. Met deze vorm van leren creëer je jouw eigen actieve leeromgeving. Al dan niet samen met je collega’s. Het zal jullie onderling contact verstevigen. Zo wordt leren (nog) leuker.

Geschreven door Miriam Trommelen, Apeldoorn, 28 november 2019

Meer weten over leren in een netwerk? Bekijk hier ons aanbod.

 

Paspoort uit de muur

Doel kabinet
Een leven lang ontwikkelen (LLO) staat volop in de belangstelling. Het kabinet wil dat mensen de regie over hun loopbaan en hun leven in eigen hand nemen. Zodat iedereen zich kan blijven ontwikkelen en eigen keuzes kan maken. Dat maakt dat mensen vitaal, flexibel en duurzaam inzetbaar zijn op de arbeidsmarkt. Het voorkomt dat mensen vastlopen in hun loopbaan of werkloos raken. Bovendien draagt LLO bij aan een soepel functionerende arbeidsmarkt.

Dat is natuurlijk een hartstikke mooi streven van het kabinet en daar zal iedereen het van harte mee eens zijn. Er is echter een levensgrote MAAR. Zoals we vorige week in ons blog ‘Leven lang ontwikkelen’ al schreven: er is een grens aan een leven lang leren. Recent onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) beschrijft dat nauwkeurig. En die belemmeringen ervaren wij dagelijks in onze trainingspraktijk.

Wat is er aan de hand?
Onze ervaring is dat mensen nauwelijks stilstaan bij het belang van een leven lang leren. Zij zijn niet bezig met hun nabije toekomst. Mensen leven vooral van dag tot dag.

Frontoffice en techniek
Een voorbeeld uit onze recente trainingspraktijk. Nog niet zo lang geleden begeleidden wij medewerkers van wat voorheen de frontoffice afdeling was, bij een reorganisatie. In deze gemeente van ongeveer 150.000 inwoners hield de publieksbalie op te bestaan. De techniek had de mens ingehaald. Paspoorten en andere diensten kun je in deze gemeente op afspraak ophalen. Je paspoort ligt voor je klaar en haal je zo uit de muur. Hoe handig is dat?

Werk verdwijnt
Voor de baliemedewerkers had deze technische ontwikkeling grote gevolgen. Hun werk verdween en daarmee hun functie. De gemeente zocht naar mogelijkheden om medewerkers op andere afdelingen te plaatsen. Deze mensen gingen er zonder meer vanuit dat dat ook zou lukken en maakten zich maar beperkt zorgen om hun nabije toekomst.

Positie arbeidsmarkt
Eigen initiatief om de regie over loopbaan en toekomst in eigen hand te nemen was beperkt aanwezig. De noodzaak om na te denken over hun positie op de arbeidsmarkt daarvan waren zij zich niet bewust. Dat waren zij niet gewend. Zij hadden het naar hun zin, vormden een hecht team en gingen met plezier naar hun werk en werkten al jaren voor de gemeente. Zij gingen er zondermeer van uit dat zij tot aan hun pensioen bij de gemeente zouden werken. ‘Opeens’ waren zij overbodig.

Nadelen scholing
Voor deze mensen was nooit budget om zich te ontwikkelen. Dat vonden ze ook niet erg, want door al die cursussen, stapelde het werk zich op. Daar zaten ze niet op te wachten. Bovendien moest een cursus voor het werk in eigen tijd gevolgd worden. De frontoffice was immers altijd open. In de avonduren een cursus volgen dat vonden veel medewerkers zonde van hun tijd. Een uitzondering maakten zij voor vakinhoudelijke trainingen. Je moest immers op de hoogte blijven van alle wetgeving.

Weerstand
Tijdens ons opleidingstraject stuitte wij in het begin dan ook op veel weerstand en wantrouwen. Leren gaat niet vanzelf. Het is belangrijk de juiste insteek te vinden. Dat ontdekten wij toen wij een beroep deden op hun eigen inbreng. Wat wilden zij? Dat vonden zij lastig. Dat was nooit aan ze gevraagd. Die verantwoordelijkheid om een bijdrage te leveren aan het traject deed een appél op vaardigheden waarvan zij niet wisten dat zij ze hadden.

Medewerkers werden aangenaam verrast door de verschillende werkvormen en opzetten van ons traject. Niet alleen het klassikale leren, maar ook het trainen on-the-job, de persoonlijke coaching en de netwerken die wij opzetten maakten hen na enig koudwatervrees enthousiast.

Persoonlijke leervragen
Wij namen medewerkers serieus en luisterden echt naar ze. Wij sloten aan bij hun persoonlijke leervragen en praktijksituaties, waardoor hun zelfvertrouwen stapje voor stapje toenam. Zij begonnen de voordelen van de sessies in te zien. Natuurlijk ging dat niet altijd zo gemakkelijk als dat ik dat hier beschrijf en niet bij alle medewerkers. Maar  door de bank genomen brachten wij een bewustwordingsproces bij medewerkers op gang. Zij dachten niet alleen na over hun nabije toekomst maar probeerden ook een omslag te maken naar proactief werken.

Leren is lastig
Zoals gezegd er is een grens aan een leven lang leren. Leren is niet altijd leuk en gezellig. Leren is soms moeilijk en doet af en toe pijn. Mensen staan niet zomaar open voor leren. Om succesvol te zijn moet je leren goed aanpakken en in ieder geval rekening houden met de items die we hierboven beschreven. We zetten de belangrijkste voor je op een rijtje:

• Sluit perfect aan bij het leer- en kennisniveau van al je deelnemers
• De (werk-)praktijk van deelnemers vormden het uitgangspunt voor leren
• Hanteer een rustig tempo
• Maak gebruik van verschillende leer- en werkvormen
• Bepaal samen de trainingsdagen liefst tijdens werkuren
• Bepaal vooraf de leerresultaten zowel voor teams als voor individuele deelnemers, zodat iedereen weet wat waar je naar toe werkt.
• Biedt een veilige omgeving en neem deelnemers serieus

Mogelijkheden
Helaas is het traject van de gemeente ondertussen beëindigd. Om te voorkomen dat de opgedane kennis weglekt voeren wij momenteel gesprekken om te kijken óf en welke mogelijkheden er zijn om met deze mensen bijvoorbeeld een lerend netwerk te starten. Na een paar bijeenkomsten zouden we de regie graag overdragen aan de deelnemers zelf. Precies zoals ons kabinet dat voor ogen heeft. Niet omdat het kan, maar omdat het moet!

 

Ervaring?
Heb je ervaring in een soortgelijk traject? We komen graag met je in contact. We zijn oprecht nieuwsgierig naar jouw ervaringen. We willen graag van je leren.

Heb je onze nieuwe trainingen voor het najaar al gezien? Bekijk hier ons actueel trainingsaanbod

Geschreven door Miriam Trommelen
Apeldoorn, 20 juni 2019

.

Leven lang ontwikkelen

Deze week hebben eindexamenkandidaten gehoord of ze wel of niet geslaagd zijn. Het diploma dat zij hopelijk allemaal halen is waarschijnlijk een eerste diploma in een reeks van velen. Waarom is het belangrijk om jezelf een leven lang te blijven ontwikkelen? Tegen welke belemmeringen loop je aan en hoe los je ze op? Over deze vragen en meer gaat deze én volgende week ons blog. Want een leven lang leren is de toekomst.

Baan voor het leven
In 1991 studeerde ik af in Nijmegen en ik weet nog goed dat mijn vader tegen mij zei: ,,Lieverd, zorg dat je een baan bij de overheid krijgt, dan zit je je hele leven op rozen en hoef je je nergens zorgen over te maken.” Dat zegt natuurlijk iets over mijn vader en tegelijkertijd zegt het ook iets over de arbeidsmarkt van toendertijd. Voor mijn vader was een baan voor het leven een hoog goed. In mijn beleving is dat nog niet eens zo heel erg lang geleden.

Leercultuur
Ondertussen is er veel veranderd. De arbeidsmarkt ontwikkelt zich door technologische ontwikkelingen en robotisering snel. Een baan voor het leven zoals mijn vader dat voor mij wenste, is een zeldzaamheid geworden en heeft ondertussen plaats gemaakt voor een leven lang ontwikkelen.

Kenniseconomie
Nederland is een kenniseconomie en loopt voorop. Een jaar geleden stelde Mariëtte Hamer, voorzitter van de SER (Sociaal Economische Raad) de kernvraag: ,,Hoe kan Nederland voorop blijven lopen, op een manier dat we iedereen meenemen?” Het antwoord gaf Hamer ook: ,,De sleutel tot een leven lang ontwikkelen ben jij! De echte doorbraak zit hem in een sterke leercultuur in de praktijk vorm te geven”. Aldus Mariëtte Hamer tijdens haar toespraak bij de bijeenkomst ‘Een leven lang ontwikkelen; hoog tijd voor actie!’ op 30 mei 2018. 

Leven lang ontwikkelen
Een leven lang ontwikkelen (LLO) staat volop in de belangstelling. Dit is niet iets van het laatste jaar. De arbeidsmarkt verandert immers al langer in een rap tempo. Het blijkt dat werknemers daar onvoldoende op anticiperen. De vraag is wat de onderliggende redenen zijn waarom mensen niet aan scholing deelnemen? Het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) deed onderzoek en publiceerde op 22 mei jongstleden het onderzoek ‘Grenzen aan een leven lang leren’. De belangrijkste conclusie uit het onderzoek:

,,Het onderzoek laat zien dat veel werkenden geen duidelijk beeld hebben van de veranderingen op de middellange termijn in hun werk, en wat die voor hun eigen competenties betekenen. Zij voelen geen urgentie om te blijven leren. Vaak besluiten zij pas om zich verder te scholen wanneer zij concreet uitzicht hebben op ander werk, of wanneer zij de overstap naar een andere baan al hebben gemaakt”.
Aldus het onderzoek ‘Grenzen aan een leven lang leren’ van het SCP.

Belemmeringen
De hamvraag is natuurlijk hoe je de belemmeringen bij mensen tegen LLO kunt wegnemen? De belangrijkste algemene belemmeringen die uit het onderzoek naar voren komen hebben te maken met het feit dat mensen sterk vasthouden aan zekerheden, geen visie hebben op de toekomst en een daarmee samenhangend gebrek aan urgentiegevoel.

Lerend netwerk
Zoals gezegd is het vlug kunnen inspelen op veranderingen geen overbodige luxe. Dat vraagt dat medewerkers bijblijven, zich ontwikkelen en in staat zijn in te gaan op nieuwe behoeften. Een lerend netwerk kan hieraan bijdragen. Niet omdat medewerkers moeten leren van leidinggevenden in de organisatie, maar omdat medewerkers direct zelf baat bij hebben. Zij willen zélf leren. Het levert medewerkers voordeel op en op deze manier plukt ook de organisatie er de vruchten van. Voorwaarde is het leren goed aan te pakken, want leren gaat niet vanzelf.

Volgende week
Lees volgende week in ons blog ‘Lerend netwerk’ hoe je leren aanpakt. Aan de hand van een voorbeeld delen we onze ervaringen met lerende netwerken. Wordt vervolgd. Tot volgende week!

Bekijk hier ons nieuwe aanbod voor het najaar.

Geschreven door Miriam Trommelen
Apeldoorn, 13 juni 2019

 

D-day

Operatie Overlord

Vandaag is het D-day en is het precies 75 jaar geleden dat Operatie Overlord begon. Overlord is de codenaam voor de geallieerde invasie in het door Duitse troepen bezette West Europa. Met Operatie Overlord begon de grootste invasie over zee in de geschiedenis. Overlord begon in de vroege ochtend van 6 juni 1944 en eindigde op 25 augustus 1944 met de bevrijding van Parijs.

Om deze reden verschijnt er vandaag geen blog aan zoals je van ons gewend bent, maar een overpeinzing deze belangrijke historische gebeurtenis. Als historicus hecht ik er aan stil te staan bij dit keerpunt in de geschiedenis. Het begin van het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Wat kunnen we leren?
Wat kun je van de Slag om Normandië leren? Moet je er wel iets van leren? Tijdens mijn studie leerde ik al dat dé geschiedenis zich immers niet herhaalt en het is maar helemaal de vraag wat en of we überhaupt van de geschiedenis kunnen leren. Maar goed. Wat ik wel weet is dat in de geschiedenis duiken mij altijd heeft geïnspireerd. Of dat nou in oude archieven waren óf lezen, óf afreizen naar historische plaatsen om je daar ter plekke te laten overtuigen en te laten verwonderen. Het zet je geest in beweging. Dat is voor mij de kracht van geschiedenis.

Ben je wel eens in Normandië geweest? Ik was er nog niet zo lang geleden, samen met man en kinderen. Mijn zoon wilde graag naar Normandië. Hij had al veel gelezen over de invasie en nog meer films gezien. Op school leerde hij over Overlord uit een geschiedenisboek in een klaslokaal met een leraar. Dat spreekt toch minder tot de verbeelding dan wanneer je over een bunkercomplex loopt op Point du Hoc vlakbij Omaha Beach en uitkijkt over de zee. Dan pas ervaar je hoe hoog die kliffen écht zijn!

Mijn zoon leidde ons rond en ik was aangenaam verrast over de veelheid kennis die hij bezat. Dat bewijst maar weer eens dat je op verschillende manieren kunt leren. En hoe belangrijk het is om iets te willen leren.

Normandië
Wij waren onder de indruk van Normandië. Om Normandië goed op ons te laten inwerken hebben we grote delen gefietst. Dat was pittig, want Normandië is behoorlijk heuvelachtig. Desondanks is de fiets een aanrader. Je moet dan wel over de nodige tijd beschikken. Je fietst door een prachtig landschap. Het leek wel een impressionistisch schilderij. Het stond vol met bloeiende fruitbomen. Normandië is tenslotte ook het land van de calvados en de cider. Het contrast tussen het liefelijke landschap en het oorlogsverleden kan bijna niet groter.

UNESCO
Ik weet nog dat we op een gegeven moment stil stonden op een begraafplaats. Onder de indruk van de grote hoeveelheid gesneuvelden soldaten er lagen. We liepen over de begraafplaats om de aantallen tot ons door te laten dringen.

Deze historische gebieden in Normandië nodigen uit tot herdenking en reflectie. De littekens van de oorlog zijn overal in Normandië zichtbaar. Een tijdje terug, heeft het Franse Ministerie van Cultuur, de officiële kandidatuur van de D-day stranden bekend gemaakt om opgenomen te worden in de Werelderfgoedlijst van UNESCO.

UNESCO staat voor United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. Ik hoop dat UNESCO in juli een positief besluit neemt, zodat de huidige staat van de historische gebieden ook voor toekomstige generaties behouden blijft.

Apeldoorn, 6 juni 2019
Geschreven door Miriam Trommelen

 

 

 

 

Trainen met een knoop in je maag

Herken je dat? Je hebt een drukke en leuke baan waar je veel energie van krijgt. Maar soms ben je er met je gedachten niet bij. Er gebeuren dingen in je leven waarover je je zorgen maakt. Je hebt verdriet. Er is iets goed mis. Het gaat niet goed met een van je ouders of een van je kinderen, of je wacht gespannen op een uitslag van een medisch onderzoek. Kortom je bent verdrietig en nerveus, je bent niet gefocust.

Trainen met verdriet
Wat doe je als trainer? Want als trainer heb je alle aandacht nodig voor je deelnemers. Het draait om hen. Niet om jou. Als trainer ben je er voor je deelnemers. Lukt het je om goed te trainen met een knoop in je maag? Maak je je deelnemers deelgenoot van je zorgen? Zodat ze jouw afwezige gedrag beter begrijpen? Of houd je je zorgen voor jezelf? Bestaat er zoiets als een beroepshouding waar je op terug valt en je misschien op de automatische piloot verder kunt? Wat werkt en wat is wijsheid? Daar gaat dit blog over.

Heftige gebeurtenis
,,Het was alsof de wereld stil stond en mijn brein overuren draaide.” Ik weet het nog goed ook al is het tien jaar geleden. Het is een onvoorstelbaar verhaal. De recente aanslag in Utrecht doet herinneringen herleven. Wat was er aan de hand? Ik begeleidde gemeenteambtenaren bij een herindelingstraject in Brabant. Een leuke enthousiaste groep mensen, waar ik een klik mee had en nog steeds contact mee heb. Tot zover niets aan de hand.

,,Miriam, kan ik je even onder vier ogen spreken?” Zo werd ik plotseling door de secretaris weggeroepen uit de groep. Ik was verbaasd en vroeg mezelf ongerust af wat er aan de had was. Daar kwam ik snel achter. Hij vertelde dat er op de school van mijn kinderen iemand was vermoord. De kinderen waren ongedeerd en werden opgevangen door leerkrachten. Ouders werd gevraagd zo snel mogelijk te komen. Ik kon niet anders dan de deelnemers uitleggen wat er aan de hand was en de sessie afbreken. De bezorgdheid en begrip van de mensen was hartverwarmend en deed mij goed.

Delen privé verhaal?
Deel je als trainer iets heftigs met de groep? Na het delen van jouw privé verhaal met deelnemers, kun je als trainer niet meteen in je rol van trainer stappen. Je hebt een privé verhaal gedeeld. Jij bent het voor dat moment waarschijnlijk kwijt. Je hebt het overgedragen op je deelnemers. Zij zitten met jouw verhaal in hun hoofd en kunnen niet meteen verder met de training. Zij hebben, meer dan jij, de behoefte erover te praten.

In dat geval ben jij niet meer de trainer, maar de eigenaar van een heftige gebeurtenis. Deelnemers staren je aan en komen naar je toe om te vragen hoe het met je gaat. Dat is hartstikke lief en goed bedoeld, maar het haalt je uit je concentratie.

Rol van trainer
Daar komt bij dat deelnemers niets kunnen doen, behalve een luisterend oor bieden. Een luisterend oor onderschat ik niet. Toch ben ik sterk geneigd privézorgen tijdens een training voor mezelf te houden. Het past niet bij de rol van trainer. Als je dat niet doet, is het lastiger om in je rol van trainer te stappen. De zorg voor deelnemers, geeft bovendien houvast en troost. Daar ben je goed in en geeft structuur. Hiermee wil ik niet zeggen dat je als trainer nooit iets van jezelf mag laten zien. Dat kan natuurlijk best, zeker als het een meerwaarde geeft aan de training.

Deelnemers en verdriet
Ook een deelnemer kan natuurlijk met een knoop in zijn maag in een training zitten. Een deelnemer is zichzelf. Zo was er onlangs de moeder van een kindje met kanker. Zij kwam voor de start van de training naar mij toe en vertelde dat ze een telefoontje verwachtte. Dat telefoontje kwam tijdens de training en bracht helaas niet het nieuws waar zij op hoopte. Natuurlijk is er dan aandacht voor het verdriet. Als het verdriet te heftig is, is het verstandiger een deelnemer naar huis te sturen. Deze moeder gaf aan graag bij de training te willen blijven. Thuis kwamen de muren op haar af. De training leidde haar af en bood troost.

Recent was er de deelnemer die zich verontschuldigde omdat hij zonder bericht van afwezigheid een sessie had gemist. Zijn vader was overleden. Hij was helemaal van slag en was vergeten zich af te melden. Nog steeds was hij er niet met zijn gedachten bij. Ook hij gaf aan graag bij de training te blijven. De training was voor hem een lijntje met het hier en nu, zoals hij dat zo mooi noemde.

Er zijn een veel manieren om verdriet te verwerken en mee om te gaan. Het verschilt per persoon hoe mensen omgaan met verdriet. Het is aan jou als trainer om dat in jouw training in goede banen te leiden.

Geschreven door Miriam Trommelen

Werk maken van je persoonlijke ontwikkeling of op zoek naar een coach? Kijk eens op onze site voor meer informatie.