Maak jij het verschil?

Maak jij het verschil?

,,U mag naar huis!” Ik denk dat iedereen die in het ziekenhuis ligt en deze boodschap krijgt, blij zal zijn. Zo niet mijn vader. Hij woont in Breda, is bijna 89 jaar, slecht ter been en aan één oog blind. Hij is krakkemikkerig en kwetsbaar, maar niet dement.
Een paar weken geleden werd hij in verband met bloedingen met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Sinds mijn moeder is overleden woont hij alleen en probeert hij het beste van het leven te maken.

Mijn vader wilde niet naar huis. Hij was verzwakt en bang voor nieuwe bloedingen. Heel begrijpelijk vonden wij. Wij zijn in dit geval mijn broer en zus. Wij wonen verspreid over het land. Mijn broer woont en werkt in Middelburg. Mijn zus woont en werkt in Heemstede. Ondergetekende woont in Apeldoorn. Dus ‘even snel een kopje koffie drinken’ bij mijn vader is er niet bij. De afstand bemoeilijkt de zorg.

Logeerkamer
Mijn zus opperde het idee om mijn vader te laten herstellen in een zogenaamde ‘logeerkamer’ bij een zorginstelling. Dat leek mijn vader en ons ideaal. Zelfstandig wonen mét 24/7 hulp onder één dak. Om na een paar weken aangesterkt weer naar huis te gaan mét ondersteuning van thuiszorg.

Zo gezegd zo gedaan. Nou niet dus. Want voor een logeerkamer heb je een indicatie nodig. En dat bleek ‘een dingetje’ om helemaal gek van te worden. Ook voor acute gevallen bestaan wachtlijsten. Vanaf dat moment zijn wij gaan bellen om die indicatie te krijgen. Want naar huis gaan was geen optie. Daarvoor was mijn vader te zwak.

Wij belden met het ziekenhuis, met de huisarts, met de thuiszorg, met de zorginstelling, met de gemeente. Deze instanties verwezen allemaal naar elkaar. Niemand nam verantwoordelijkheid. Mijn zus en ik hebben een hele dag gebeld. Aan het eind van de dag kwam de stoom bijna uit onze oren. Maar het is ons gelukt. Mijn vader kon naar een logeerkamer en ondertussen is hij weer thuis.

Jet Bussemaker
Tijdens die telefoontjes liepen wij keihard aan tegen de protocollen en checklisten, die voormalig minister Jet Bussemaker in haar interview in NRC op 14 februari 2019 noemt.

,,We zijn doorgeschoten in denken in protocollen en richtlijnen. De reflex om regels te maken zie je terug in alle sectoren van de zorg, maar ook bijvoorbeeld in het onderwijs. Professionals werken graag een afvinklijstje af, het geeft houvast en voldoening.”

Ik vind het jammer dat een ex-minister dit pas noemt als ze geen minister meer is. Verderop in hetzelfde interview beschrijft Jet Bussemaker haar ideale zorgverlener; ,,…de sociale zorgverlener die oog heeft voor de integrale benadering en een spilfunctie vervult”. Dat is precies de zorgverlener die wij misten. En ik denk heel veel mensen met ons. Want vroeg of laat krijg je te maken met zorg. Denk je er wel eens over na wie er later voor jou zorgt?

Werken in de zorg
Tijdens trainingen voor zorgmedewerkers ontmoet ik veel lieve en bekwame mensen die zich met hart en ziel inzetten voor hun patiënten. Ik verzorg veel teamtrainingen en intervisiesessies in de zorg. Ik heb groot respect voor deze zorgmedewerkers. Ook als die patiënten lastig zijn, doen medewerkers hun uiterste best. Lastige patiënten komen vaker voor dan wenselijk is. Uit cijfers van het Centraal Bureau voor Statistiek (CBS) uit januari van dit jaar blijkt dat maar liefst 52 procent van de mensen die in een zorg- of welzijnsberoep vorig jaar één of meerdere keren te maken kreeg met ongewenst gedrag.

Week van Zorg en Welzijn
Deze week is de week van Zorg en Welzijn (11 t/m 16 maart). Honderden organisaties openen hun deuren om te laten zien wat werken in de zorg inhoudt. Zij maken reclame met de slogan ‘Met werken in de zorg kun je écht het verschil maken voor iemand anders’. Daar ben ik het van harte mee eens. Ik hoop dat er een heleboel leuke en jonge mensen zijn die het verschil gaan maken!

Geschreven door Miriam Trommelen

Werken aan je persoonlijke ontwikkeling? Kijk eens bij ons trainingsaanbod.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *