Trainen met een knoop in je maag

Trainen met een knoop in je maag

Herken je dat? Je hebt een drukke en leuke baan waar je veel energie van krijgt. Maar soms ben je er met je gedachten niet bij. Er gebeuren dingen in je leven waarover je je zorgen maakt. Je hebt verdriet. Er is iets goed mis. Het gaat niet goed met een van je ouders of een van je kinderen, of je wacht gespannen op een uitslag van een medisch onderzoek. Kortom je bent verdrietig en nerveus, je bent niet gefocust.

Trainen met verdriet
Wat doe je als trainer? Want als trainer heb je alle aandacht nodig voor je deelnemers. Het draait om hen. Niet om jou. Als trainer ben je er voor je deelnemers. Lukt het je om goed te trainen met een knoop in je maag? Maak je je deelnemers deelgenoot van je zorgen? Zodat ze jouw afwezige gedrag beter begrijpen? Of houd je je zorgen voor jezelf? Bestaat er zoiets als een beroepshouding waar je op terug valt en je misschien op de automatische piloot verder kunt? Wat werkt en wat is wijsheid? Daar gaat dit blog over.

Heftige gebeurtenis
,,Het was alsof de wereld stil stond en mijn brein overuren draaide.” Ik weet het nog goed ook al is het tien jaar geleden. Het is een onvoorstelbaar verhaal. De recente aanslag in Utrecht doet herinneringen herleven. Wat was er aan de hand? Ik begeleidde gemeenteambtenaren bij een herindelingstraject in Brabant. Een leuke enthousiaste groep mensen, waar ik een klik mee had en nog steeds contact mee heb. Tot zover niets aan de hand.

,,Miriam, kan ik je even onder vier ogen spreken?” Zo werd ik plotseling door de secretaris weggeroepen uit de groep. Ik was verbaasd en vroeg mezelf ongerust af wat er aan de had was. Daar kwam ik snel achter. Hij vertelde dat er op de school van mijn kinderen iemand was vermoord. De kinderen waren ongedeerd en werden opgevangen door leerkrachten. Ouders werd gevraagd zo snel mogelijk te komen. Ik kon niet anders dan de deelnemers uitleggen wat er aan de hand was en de sessie afbreken. De bezorgdheid en begrip van de mensen was hartverwarmend en deed mij goed.

Delen privé verhaal?
Deel je als trainer iets heftigs met de groep? Na het delen van jouw privé verhaal met deelnemers, kun je als trainer niet meteen in je rol van trainer stappen. Je hebt een privé verhaal gedeeld. Jij bent het voor dat moment waarschijnlijk kwijt. Je hebt het overgedragen op je deelnemers. Zij zitten met jouw verhaal in hun hoofd en kunnen niet meteen verder met de training. Zij hebben, meer dan jij, de behoefte erover te praten.

In dat geval ben jij niet meer de trainer, maar de eigenaar van een heftige gebeurtenis. Deelnemers staren je aan en komen naar je toe om te vragen hoe het met je gaat. Dat is hartstikke lief en goed bedoeld, maar het haalt je uit je concentratie.

Rol van trainer
Daar komt bij dat deelnemers niets kunnen doen, behalve een luisterend oor bieden. Een luisterend oor onderschat ik niet. Toch ben ik sterk geneigd privézorgen tijdens een training voor mezelf te houden. Het past niet bij de rol van trainer. Als je dat niet doet, is het lastiger om in je rol van trainer te stappen. De zorg voor deelnemers, geeft bovendien houvast en troost. Daar ben je goed in en geeft structuur. Hiermee wil ik niet zeggen dat je als trainer nooit iets van jezelf mag laten zien. Dat kan natuurlijk best, zeker als het een meerwaarde geeft aan de training.

Deelnemers en verdriet
Ook een deelnemer kan natuurlijk met een knoop in zijn maag in een training zitten. Een deelnemer is zichzelf. Zo was er onlangs de moeder van een kindje met kanker. Zij kwam voor de start van de training naar mij toe en vertelde dat ze een telefoontje verwachtte. Dat telefoontje kwam tijdens de training en bracht helaas niet het nieuws waar zij op hoopte. Natuurlijk is er dan aandacht voor het verdriet. Als het verdriet te heftig is, is het verstandiger een deelnemer naar huis te sturen. Deze moeder gaf aan graag bij de training te willen blijven. Thuis kwamen de muren op haar af. De training leidde haar af en bood troost.

Recent was er de deelnemer die zich verontschuldigde omdat hij zonder bericht van afwezigheid een sessie had gemist. Zijn vader was overleden. Hij was helemaal van slag en was vergeten zich af te melden. Nog steeds was hij er niet met zijn gedachten bij. Ook hij gaf aan graag bij de training te blijven. De training was voor hem een lijntje met het hier en nu, zoals hij dat zo mooi noemde.

Er zijn een veel manieren om verdriet te verwerken en mee om te gaan. Het verschilt per persoon hoe mensen omgaan met verdriet. Het is aan jou als trainer om dat in jouw training in goede banen te leiden.

Geschreven door Miriam Trommelen

Werk maken van je persoonlijke ontwikkeling of op zoek naar een coach? Kijk eens op onze site voor meer informatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *